Musimy zdać sobie sprawę, że to co człowiek dostrzega jest jedynie segmentem rzeczywistości a naszą opinię o tym segmencie zmieniamy jedynie w sposób na który pozwala nam nasza świadomość.

W ostatnim okresie w podejściu do medycyny zachodzą niepostrzeżenie rewolucyjne zmiany. Dominująca niepodzielnie w świecie zachodnim medycyna klasyczna zaczyna uznawać w procesach leczenia pozytywną rolę medycyny naturalnej, od której różni się między innymi sposobem podejścia do procesów leczenia.

Medycyna klasyczna skupia się na postawieniu diagnozy i leczeniu choroby. Leczenie przebiega w różny sposób w zależności od choroby, ale wszystkie jego formy mają na celu poprawienie stanu zdrowia chorego i przeciwdziałanie rozwojowi choroby.

Homeopatia bazuje się na założeniu, że przyczyna choroby jest podobna do tego co ją leczy. Dlatego leczenie polega na stosowaniu bardzo małych dawek rozcieńczonych substancji, które w dużym stopniu wywołują objawy danej choroby. Homeopatia której twórcą jest niemiecki lekarz Hahnemann stoi na stanowisku, że:

• substancje wywołujące objawy identyczne lub podobne do objawów choroby mogą chorobę wyleczyć,
• nie należy podawać kilku leków jednocześnie,
• najmniejsza dawka substancji jest najbardziej efektywna i najskuteczniej łagodzi objawy choroby,
• skuteczność leczenia w znacznym stopniu zależy od pozytywnego nastawienia pacjenta.

Homeopatia zyskuje coraz więcej zwolenników, którzy uważają, że jest to leczenie zgodne z natura, a leki homeopatycznie nie wyrządzają tak znacznych szkód jak leki stosowane przez medycynę klasyczną.

Medycyna naturalna, określana również jako leczenie alternatywne, uważana za zjawisko charakterystyczne dla tzw. nowej ery, w rzeczywistości jest stara jak świat. Ludzie zawsze szukali leków na swoje dolegliwości, a wiedzę o ich skuteczności przekazywali z pokolenia na pokolenia. Zaczynamy sobie zdawać sprawę, że człowiek sam odpowiada za dobry stan zdrowia, a podstawowe znaczenie ma odpowiedni styl życia. Przywiązujemy coraz większą uwagę do racjonalnego odżywiania, regularnego uprawiania gimnastyki, nie palenia papierosów.

W różnych częściach świata wykształciły się regionalne odmiany medycyny, które łączy pogląd uznający, że stan zdrowia zależny jest od równowagi wewnętrznych sił oraz że choroba pojawia się wówczas, gdy zostaje zakłócona naturalna harmonia organizmu., Dla potrzeb tego artykułu, za medycynę naturalną będziemy uważali zarówno medycynę chińską, hinduską Ajurwedę, medycynę tybetańską, aromaterapię jak i różne formy terapii nie farmakologicznych takie jak: dieta, hydroterapia, masaż, hipnoza, medytacja czy uzdrawianie duchowe.

Medycyna chińska – zakłada, że narządy wewnętrzne powiązane są ze sobą kanałami zwanymi meridianami, a choroba pojawia się wtedy, gdy energia życiowa, zwana qi, przepływająca przez kanały, zostanie częściowo zablokowana lub zaistnieje dysharmonia miedzy meridianami. Zakłóconą równowagę przywraca akupunktura. Przekaz energii następuje po nakłuciu igłami i podczas ich obracania. Tradycyjnie akupunkturę łączy się z innymi odmianami leczenia alternatywnego, takimi jak ziołolecznictwo, dieta, masaż i gimnastyka. Akupunktura nie znajduje wielu zwolenników wśród lekarzy, ale coraz większa ich część uznaje skuteczność akupunktury przy zwalczaniu bólu.

Ajurveda – licząca ponad 5 tysięcy lat wiedza o życiu i długowieczności jest systemem medycznym opartym na założeniu, że główną rolę w utrzymaniu dobrego stanu zdrowia odgrywa zależność między ciałem a duchem. Podobnie jak w innych systemach filozoficznych wywodzących się z Azji, Ajurveda przypisuje podstawowe znaczenie energii życiowej zwanej prana. Za właściwy stan organizmu odpowiada równowaga pomiędzy trzema podstawowymi siłami życiowymi zwanymi doshe.

Vata- odpowiadającej za ruch w organizmie.
Pitta- kontrolującej trawienie i procesy wytwarzanie energii.
Kapha - odpowiadającej za budowę organizmu i jego stabilność.

Choroba pojawia się wtedy, gdy jedna z sił życiowych spowoduje zachwianie równowagi. Każdy powinien wiedzieć, która z sił życiowych jest w jego przypadku dominująca, stosować odpowiednią dietę i prowadzić styl życia pozwalający utrzymać ją w równowadze z pozostałymi siłami. Praktyki Ajurvedy są nieodłącznym elementem stylu życia i wpływają na wszystkie jego aspekty, takie jak odżywianie, ruch fizyczny czy praktyki seksualne. Lekarze stosujący Ajurvedę leczą cały organizm i umysł, kładąc szczególny nacisk na usuniecie toksyn, stosując kąpiele parowe, lewatywy, płukanie nosa, upuszczanie krwi i masaże z użyciem olejków. Ajurveda korzysta również z doświadczeń ziołolecznictwa, medytacji, jogi i stosowania odpowiedniej diety.

Medycyna tybetańska – wywodzący się z nauk buddyjskich, spójny z Ajurvedą system filozoficzny, sięga do najgłębszych, pierwotnych przyczyn chorób. Podstawą medycyny tybetańskiej jest filozofia trzech humorów (jak siły doshe z Ajurvedy), które są bezpośrednim odzwierciedleniem kondycji umysłu.

Ludzi dotykają również inne zaburzenia będące kombinacją trzech trucizn podstawowych, np. zazdrość czy duma. Najwyższym i ostatecznym leczeniem jest według nauk buddyjskich rozwijanie miłości, współczucia i mądrości, zaś terapia medyczna oferuje między innymi bogatą psychologię, ziołolecznictwo, akupunkturę, gimnastykę i masaże oraz różnorodne leki mineralno – ziołowe.

Spagyryzm, jest europejską odmianą medycyny naturalnej. U podstaw spagyryzmu, wywodzącego się z filozofii Paracelsusa, leży założenie, że organizm ludzki posiada silną zdolność samo leczenia. Gdy zdolność ta jest osłabiona lub organizm jej nie posiada, żaden z zabiegów terapeutycznych nie przyniesie efektu. Z drugiej strony organizm człowieka potrafi wyleczyć się sam – znane są przypadki wyleczenia ze stanów uznanych przez współczesną medycynę za nieuleczalne. Według filozofii Paracelsusa, podstawową rolą terapeuty powinno być wspomożenie procesów samo leczenia się organizmu przez wykorzystanie energii obecnej we wszechświecie. Energia te jest skumulowana we wszystkich substancjach naturalnych (minerały, rośliny, zwierzęta, człowiek). Przez właściwą obróbkę surowców naturalnych uzyskuje się leki dostarczające organizmowi naturalnej energii wzmacniającej wewnętrzne siły leczące organizmu.

Ziołolecznictwo określane coraz częściej mianem fitoterapii uznawane jest za dział medycyny klasycznej, wykorzystujący w terapii przede wszystkim surowce naturalne pochodzenia roślinnego.

Aromaterapia jest techniką wykorzystującą oddziaływanie olejków eterycznych na zmysł węchu oraz zdolności wchłaniające skóry. Wdychanie pewnych zapachów pobudza wydzielanie przez mózg substancji przeciwdziałających stresowi i zmęczeniu, pozwala uzyskać odczucie odprężenia oraz zmniejszenia dolegliwości, w niektórych przypadkach działa leczniczo.

Makrobiotyka - jest to praktyka leczenia dietą, oparta na wschodnioazjatyckiej koncepcji, że zdrowie zależy od zachowania równowagi miedzy przeciwstawnymi siłami życiowymi. Makrobiotyka znajduje zastosowanie w leczeniu dolegliwości związanych z zaburzeniami pokarmowymi i stresem przez odpowiedni dobór pokarmu. Makrobiotyka jest często łączona z innymi, alternatywnymi metodami leczenia.

Masaż leczniczy polega na wykorzystaniu dotyku w celu wywołania uczucia odprężenia i dobrego samopoczucia. Różne techniki masażu wykorzystują systematyczne nacieranie, głaskanie, uciskanie, ugniatanie lub mocne oklepywanie skóry mięśni oraz stawów. Masaże stosuje się dla złagodzenia sztywności, napięcia i bólu mięśni dla łagodnego odprężenia, dla przyjemności i łagodzenia stresu. Terapeuci wzmacniają efektywność masażu przez połączenie go z aromaterapią.

Hydroterapia polega na zastosowaniu wody w leczeniu chorób, łagodzeniu bólu, osiąganiu uczucia odprężenia i podtrzymywaniu dobrego stanu zdrowia. Leczenie polega na stosowaniu kąpieli w wodzie zimnej, ciepłej lub gorącej, stosowaniu nasiadówek, kąpieli błotnych, łaźni parowych, sauny, biczów wodnych, gorących lub zimnych okładów oraz wlewów do okrężnicy. Hydroterapia to też picie wód mineralnych o określonych właściwościach. Również aerobik wodny zaliczany jest do hydroterapii.

Hipnoza jest wywołanym stanem świadomości, w którym uwaga skoncentrowana jest na określonym zdarzeniu, pojęciu lub wspomnieniu. Hipnozę stosuje się w celu modyfikowania zachowań, uwolnieniu od urazów psychicznych z dzieciństwa, diagnozowania zespołu rozszczepienia osobowości, leczenia fobii oraz programach zwalczania bólu.

Medytacja jest sposobem sprawowania kontroli nad umysłem dla osiągnięcia stanu pełnego odprężenia, wyciszenia i głębokiej świadomości umysłu. Medytacja ma zastąpić leki uspokajające i przeciwbólowe, zalecana jest szczególnie w programach leczenia napięć emocjonalnych i bólu fizycznego. Jej celem jest osiągnięcie poprzez koncentrację podwyższonego stopnia świadomości umysłowej . Umiejętność koncentrowania się na procesie oddychania z wyłączeniem wszystkich innych procesów życiowych ma działanie uspokajające i pozwala przezwyciężyć uczucie niepokoju i paniki.

Uzdrawianie duchowe polega na leczeniu choroby za pomocą mocy wykraczających poza granice leczenia konwencjonalnego, a opiera się na przeświadczeniu, że wiara czyni cuda. Uzdrawianiem duchowym zajmują się osoby przekonane, że są obdarzone nadzwyczajna mocą przekazywania myśli lub energii, trafiają do nich zwykle chorzy wtedy, kiedy uważają, ze możliwości leczenia zostały wyczerpane i utracili zaufanie do lekarzy.

POZIOMY TERAPRUTYCZNE

Medycyna klasyczna i medycyna alternatywna są odzwierciedleniem różnego rodzaju filozofii i stosują odmienne sposoby leczenia. Na różnych poziomach rozważają również oddziaływanie leków na organizm. Poziomów tych nie można całkowicie oddzielić, jednakże dla lepszego zrozumienia prościej będzie omówić każdy z nich osobno. Możemy wyróżnić trzy poziomy terapeutyczne:

• poziom molekularny
• poziom informacyjny
• poziom energetyczny

POZIOM MOLEKULARNY

Poziom molekularny rozpatruje czyste, fizyczne działanie chemicznie zdefiniowanego leku. Jest to poziom, który bierze pod uwagę nowoczesna farmakologia. Prowadzone na tym poziomie badania naukowe nad otrzymaniem nowych leków koncentrują się na uzyskaniu preparatów syntetycznych lub roślinnych o ściśle określonej strukturze. Otrzymane w ten sposób leki charakteryzuje określone działanie farmakologiczne, efektywność terapeutyczna ma natomiast znaczenie drugoplanowe.

Rozważmy to na przykładzie. Niektóre substancje chemiczne powodują w organizmie człowieka, stan narkotyczny zbliżony do snu, spowodowany przez zablokowanie produkcji lub transmisji nośnika informacji (zahamowanie dostępu informacji). Z tych powodów w medycynie stosuje się te substancje w przypadkach zaburzeń snu. Oprócz dobrze znanych efektów ubocznych (np. uszkodzenie wątroby, uzależnienie) następuje przyzwyczajenie się do preparatu i konieczność zwiększenie dawki. Po odstawieniu leku zaburzenia snu wracają z reguły w silniejszej postaci niż przed jego podaniem. W rzeczywistości zastosowany medykament nie oddziaływał na zaburzenie i nie posiadał efektu terapeutycznego, maskował jedynie zaburzenia snu.

POZIOM INFORMACYJNY

Podczas gdy produkcja chemicznie określonych leków bierze pod uwagę poziom molekularnym leku, to homeopatia koncentruje się przede wszystkim na jego poziomie informacyjnym. Zgodnie z ideą homeopatii struktura substancji czynnej zakodowana jest na nośniku (etanol/woda, laktoza lub inna substancja). Organizm otrzymując zakodowaną informacje rozpoczyna proces leczenia.

Wróćmy do problemu bezsenności. Kawa pita w dużych ilościach powoduje kłopoty ze snem. Jeżeli ktoś nie pije kawy i nie może spać, a obserwowany stan jest podobny do stanu wytwarzanego przez nadmiar kofeiny, lekarz homeopata może zalecić Coffea 24X. Preparat ten nie zawiera kofeiny, jedynie na nośniku ma zakodowaną matrycę substancji czynnej z poziomu molekularnego. Organizm odbiera informację i niezwłocznie inicjuje kontrakcję, w tym przypadku uspokojenie polekowe. Ponieważ potencjonowana coffea 24X nie wprowadziła do organizmu kofeiny wymagającej kompensacji przez organizm, następuje uspokojenie organizmu i osoba może spać.

Powyższy proces przebiega na poziomie informacji lub lepiej na poziomie fałszywej informacji. Informacja „kofeina” podana w postaci leku homeopatycznego jest informacją fałszywą, ale organizm reaguje na nią tak jak na kofeinę.

POZIOM ENERGETYCZNY

Poziom energetyczny, zwany również poziomem sił, jest wszechobecny w medycynie alternatywnej bez względu na jej pochodzenie. Filozofia medycyny naturalnej zakłada istnienie w przyrodzie dominującej siły (energii). Energia ta, choć w różnych formach istnieje w kosmosie, w atmosferze, w wodzie, w każdym minerale, roślinie, w każdym zwierzęciu i człowieku. Obecność sił witalnych odróżnia substancje naturalne od substancji syntetycznych, które uważa się za substancje „martwe”.

Wróćmy do przykładu z zaburzeniami snu. Mogą mieć one różne podłoże, a terapeuta ustala przyczynę i przepisuje odpowiednie leczenie. Jednakże, jak to się często zdarza – nawet w przypadku bezsenności spowodowanej bodźcami zewnętrznymi – choroba jest wspomagana przez czynniki konstytucyjne i wegetatywne.

Medycyna alternatywna poza postawieniem diagnozy klinicznej bierze pod uwagę takie czynniki jak podatność organizmu (inklinacja) na czynniki chorobotwórcze oraz brak reakcji organizmu na stany chorobowe (predyspozycje konstytucyjne).

Inklinacje odnoszą się do indywidualnej odpowiedzi organizmu na czynniki stymulujące chorobę. Na bodziec zewnętrzny jako pierwszy odpowiada najsłabszy organ i zaczyna niedomagać.

Predyspozycje konstytucyjne polegają na modyfikacji charakteru genetycznego organizmu przez czynniki zewnętrzne (duchowe, mentalne, fizyczne), są one związane z niemożnością odpowiedzi nawet na najsłabszy bodziec chorobowy. Jeden lub kilka organów będących najsłabszym ogniwem w łańcuchu zaczyna niedomagać, kiedy poddany jest nawet najsłabszemu stresowi.

Musimy zdać sobie sprawę, że to co człowiek dostrzega jest jedynie segmentem rzeczywistości a naszą opinię o tym segmencie zmieniamy jedynie w sposób na który pozwala nam nasza świadomość.